Tag Archives: apupos
Vídeo

LA SOLUCIÓN AL DINERO/THE MONEY FIX/A SOLUCIÓN AO DIÑEIRO

23 Mai

Diversas personalidades políticas, económicas e intelectuais fan unha análise en profundidade sobre o concepto do diñeiro e as solucións e medios cos que poñelo en tela de xuicio.

Advertisements
Vídeo

PALLA MENTAL? REDESCUBRINDO UN MATERIAL ANTIGO/ ¿PAJA MENTAL? REDESCUBRIENDO UN MATERIAL ANTIGUO

5 Mar

A solución constructiva da palla, ou coma e por qué crear unha vivenda sostible económica e ben chusqueira!!

UNHA REALIDADE “SOBRECOGEDORA”

31 Xan

Nin o mellor dos thriller políticos podería ter mellores bimbios: Un tesoreiro con milleiros de millóns das antigas pesetas en Suiza e outros paraísos financeiros, unha amnistía fiscal polo medio que lava cartos de implicados en casos xudiciais, unha chantaxe velada ao goberno, contabilidade B do partido que ostenta o poder, líderes corruptos negando a maior, sobresoldos de donacións de empresas que inflúen en contratacións de administracións públicas… se isto fora unha longametraxe de ficción, gañaría media ducia de oscars, e se ao final  da historia cae “o patrono”, outra media. Pero en España os contos non rematan coma en Hollywood.

Sen dúbida “Spain is different”; a ficción dunha trama  de corrupción política convírtese en cruda realidade pero ao final… non gañan os bós e xenerosos, senón os imbéciles e escuros. E digo que este país é distinto porque cando un partido acúsalle  a outro de facerlle as beiras de xeito máis ca probado á corrupción, a pueril réplica é “e ti máis”, porque cando os auditores de facenda se presentan voluntarios para miralos números do susodito partido sospeitoso de corruptelas, respóndese que  mellor que non, que estáse a facer unha auditoría externa e interna das contas do partido e que con iso chega. Da interna non falamos que me da a tos, e da externa…  (a quenes contraten non van afearlle as contas, que senón quedan sen cliente). E é que este país é vítima dunha ficción tan esperpéntica que cando  o partido de turno está de merda ata as orellas adícase a querelarse ou ameazar xudicialmente para deixar pasar o tempo entre pleito e pleito e que todo se dilúa na brétema do día a día mediático.

Entendo a patética defensa do goberno coma a única estratexia posible ante esta situación, pero iso fainos aínda máis culpables. Deféndese coa   negación absoluta de todo o acaecido, que é a mellor maneira de gañar tempo, e co anuncio de tomar as “pertinentes accións xudiciais” (todas elas pendentes da súa correspondente explicación, que aínda non coñecemos). A verdade, ata o caco máis palleiro, cando se atopa entre a espada e a parede e os demais saben que delinque, gaña tempo se non cala, porque o seu silencio sería recoñecer que está máis enchoupado que os farrapos no entroido de Laza. Pero que ninguén se engane,  o que caco é, caco queda.

O protagonista bó desta película fasciculada nos xornais debería ser a xustiza, e aí ten moito que dicir o “fiscal general del estado”, o señor Torres Dulce, por certo, ilustrado cinéfilo, que debería actuar con total celeridade e priorizar este caso, sen validar recursos e empantanamentos, porque os feitos deste guión político son gravísimos para a democracia ou o que queda dela. E os cidadáns deben esixilo. É de lei, hoxe en día máis ca nunca, cando nos fan comulgar coas rodas do muíño da austeridade e as contas claras, e fan de todo menos predicar co exemplo nos seus cargos, lembrémolo, aínda que soe a coña, recoñecidos coma representativos. Queda por saber a quén carallo representan os petos e as carteiras dos citados cargos.

Quero facer notar que este “sobrecogedor” relato non fai referencia a sigla política algunha, e por seguir facendo de guionista, á vista dos feitos, sexa o partido que sexa o presuntamente corrupto, coma remataríades vos este conto?

Deik

Vídeo

O MUNDO SEGUNDO MONSANTO/ LE MONDE SELON MONSANTO

20 Nov

Excelente documental da canle francoxermana arte, sobre os usos e abusos no emprego de transxénicos por parte da maior empresa mundial neste eido, Monsanto

Aparte

GALICIA, UN PASTEL QUE CADUCA CADA CATRO ANOS

22 Out

GALICIA, UN PASTEL QUE CADUCA CADA CATRO ANOS

 

Troco futuro por pasado, leira por solar urbanizable, chapapote / lume por cartos fresquiños, un río por encoros, fragas senlleiras por eucaliptos, escolas por seminarios, sanidade por ladrillos, emprego por furtivismo e contrabando, axudas sociais por negocios xeriátricos… interesados póñanse en contacto coa Galicia do ano 2012.

Seica hai un pequeño pobo chamado Galicia que cando ten a oportunidade de dicir basta prefire que lle dean máis paos. Un país onde o masoquismo sen dúbida encúmbrase coma a solución final. Un país de coitadiños onde se prefire que rouben os que roubaron sempre, a que as cousas cambien, non vaia ser que os demais tamén rouben, un pobo onde os que maltratan a educación, a sanidade, a súa lingua nai… son apoiados, esquecendo todo o patrimonio que nos foi legado polos nosos devanceiros, sexa negro sobre branco, verde, azul ou en pedra. Seica hai un país onde a xente prefire emigrar que loitar nel, porque ao final, sempre gañan os de sempre. Un pobo que non entendeu, por complexos do pasado e tamén por ese sentimento atemporal de apocados e poñer o lombo que semella nos unxen cando nacemos nesta terra, que este pobo noso é un lugar no mundo que sen dúbida ten bimbios de pequena Arcadia, pero convírtese na lagoa estixia das Pontes, antinatural, impostada e sen identidade; unha Galicia sen Galicia. Agora lembro ben as verbas inmutables de Rosalía, “Castellanos de castilla, tratade ben aos galegos”, canto sabía e aínda sabe aquela muller, porque seguiremos gobernados, catro anos mais, polos designios doutros, que nin son nin se senten parte desta terra nosa, eles só son parte dun pastel chamado Galicia.

Pero a loita continúa. E haiche milleiros de espartanos galegos que atendendo as súas capacidades farán ver que outra Galicia é posible. Porque os contos, e a vida non son coma empezan senón coma rematan. E ollo co pastel, que os catro anos ou menos, caduca.

Deik

Vídeo

DEBTOCRACY/DÉBEDACRACIA

5 Out

http://www.youtube.com/watch?v=KX82sXKwaMg

Documental grego sobre a crise. Versa sobre a realidade do significado da débeda e as solucións factibles para arranxala ( concepto de débeda odiosa)

Vídeo

THE CORPORATION/ A CORPORACIÓN

2 Out

A mellor metáfora e análise crítica de coma funcionan as corporacións mundiais

VOTAR OU VOTAR, ESA É A CUESTIÓN

1 Out

Chega un mes trascendente onde os haxa para o futuro dos galeg@s, unha cidadanía que nestes tempos ten a sensación de que de pouco serve achegarse as furnas e expresa-la súa opinión. Lexislatura tras lexislatura, os tres grandes partidos do país (PPDG, PSDG e BNG) demostran, en maior ou menor medida, o alonxados que están dos desexos e preocupacións da sociedade, polo que a priori parecería un erro outorgalles de novo unha confianza que levan décadas poñendo en cuestión. Pero esa non debe ser unha razón para quedar na casa o 21 de outubro; ao contrario, é por iso que votar faise máis necesario ca nunca. Neste contexto un voto nulo podería ser unha boa opción para quen se sinta defraudado cos que gobernan ou gobernaron. Voto nulo sí, porque non atenta contra os partidos minoritarios, coma nembargantes acontece no caso de escoller o voto en branco, que hai que dicilo, perxudica gravemente aquelas outras forzas políticas con menor peso electoral. Unhas forzas aínda máis inxustamente tratadas dende que o goberno Fraga subiu do 3 ao 5% a porcentaxe necesaria para entrar no parlamento galego. Algo que, ollado co paso dos anos fixo un fraquísimo favor á rexeneración política, e perpetuou as grandes siglas en detrimento daquelas que quixeron xurdir, ás veces con vontades moito máis plurais cas que agora ocupan as cadeiras da representación cidadá.

Partindo da base que ningunha maioría absoluta, sexa da ideología que sexa, pode resolver os graves problemas que acontecen na nosa sociedade, apostaría por gobernos conformados por diversas sensibilidades e partidos, pero… porqué?; pois porque catro, seis ou oito ollos sempre verán máis ca dous, porque o control das actuacións do goberno non empezaría e remataría na oposición, senón que comezaría dende o propio goberno, e porque a verdadeira política non se fai dende un programa monolítico, senón dende a conxunción de visións diversas, a dialéctica e o achegamento de posturas, sen maximalismos nin imposicións unilaterais. Isa é a raigame da política con maiúsculas, o carreiro polo que transita o verdadeiro espíritu democrático, e non outras lerias.

Será cousa de estudar os programas das diferentes propostas electorais, pero todo grupo político que aposte pola participación cidadá directa, a transparencia democrática real e por preservalos dereitos universais que tanto custou acadar, podería ser unha boa opción. Iso sí, escollendo con sentidiño, porque son tempos de cambio e a depresión económica que estamos a sofrer é un caldo de cultivo inmellorable para que medren os populismos baleiros de contido. A historia é a mellor conselleira e basta ver coma no século pasado os totalitarismos máis perigosos apareceron no momento en que a sociedade, farta e decepcionada pola política, apostou por aqueles que simplificaban a realidade ou demonizaban os que non eran coma eles. E daqueles pós saíron dous lodos de dimensións pantagruelescas: un se chamaba I Guerra Mundial e o outro II Guerra Mundial. España, que non tomou parte activa en ningunha das dúas grandes guerras, tivo a súa ración patria de lodo: a cruenta Guerra Civil.

Recoñezo que moitos de nós, cada vez que abrimos un xornal ou escoitamos as novas do telexornal sentimos coma o bandullo se encolle polo noxo dun sistema que aínda que semella aparentemente democrático, non o é. E é precisamente por iso, que cada un de nós temos que tentar arranxalo co único instrumento ao que temos acceso a día de hoxe: mediante o noso voto. Se cadra, e precisamente exercendo o noso dereito a votar, algún día poidamos facer algo máis que opinar cada catro anos.

Deik

Vídeo

O SÉCULO DO INDIVIDUALISMO/ The century of the self

12 Set

O sistema de propaganda do consumismo ao descuberto. As estratexias freudianas para manipular á sociedade.

OVERDOSE/SOBREDOSE, A NOVA CRISE FINANCEIRA

28 Ago

OVERDOSE